โอ๊ะโอ... วันนี้ว่างจัดไม่มีอะไรทำ

นั่งว่างๆคิดไปคิดมาก็นึกถึงดวงดาว

คงจะดีไม่น้อยถ้าเราเปรียบดั่งดวงดาว

แพรพราวไปด้วยแสงสว่างในตัวเอง

เป็นสิ่งสวยงามที่อยู่บนท้องฟ้า

คอยให้แสงสว่างในยามค่ำคืน

และมีผู้คนมากมายให้ความสนใจกับมัน

บ้างเฝ้ารอคอยยามค่ำคืนเพื่อเฝ้ามองดูดวงดาว

บ้างศึกษา รวบรวมกลุ่มดาวเป็นชื่อต่างๆ

ไม่เคยจะดับแสงจากไป

ยังคงมีแสงในตัวเองตลอดเวลาทั้งกลางวันและกลางคืน

-------------------------------------------------

ลองคิดออกไปให้กว้างกว่านั้น

ในกาแลคซี่นั้นยังมีอุกกาบาต

ซึ่งน้อยคนนักจะให้ความสนใจ

ใช่สิ มันไม่มีแสงสว่างในตัวเอง

มันไม่โผล่ออกมาให้เห็นในยามค่ำคืน

ไม่เลยไม่เคยมีความสำคัญเทียบเท่ากับดวงดาว

รอแต่วันจะสิ้นสลายไปเป็นผงฝุ่นในอวกาศ

หรือถ้าครั้งใดโชคร้าย ลอยเข้ามาในชั้นบรรยากาศโลก

ก็ถูกเผาใหม้ให้ดับสลายไป โดยไม่มีผู้ใดคอยจารึก

-------------------------------------------------

ถ้าลองคิดให้ดี มันก็คงเหมือนกับเธอและฉัน

เรามันแตกต่างกัน...

ก็เธอเป็นตั้งดวงดาวที่เจิดจรัส

แพรพราวไปด้วยแสง

มีผู้คนมากมายรายล้อมและให้ความสำคัญ

ส่วนฉันมันก็แค่อุกกาบาตที่ไร้ความหมาย

ไม่เคยมีใครมาคอยใส่ใจ ไร้ซึ่งแสงในตัวเอง

รอคอยเพียงวันที่จะสิ้นสลายไป... ก็เท่านั้น

โลกนี้มันช่างไม่ยุติธรรม ที่สร้างฉันให้เป็นอุกกาบาต

แต่กลับสร้างเธอให้เป็นดวงดาว ทั้งๆที่ฉันอยู่ใกล้ๆกับเธอ

แต่เธอก็ไม่เคยจะมองเห็นฉันเลย.....

-------------------------------------------------

ว่างจัดไง คิดแต่อะไรไร้สาระ

เออใช่สิ ช้านมันอุกกาบาต... เอิ๊กส์ๆ

ไหนวะดวงดาวที่ว่า ออกมาให้เห็นหน่อยสิ

รอมานานจนจะสลายไปในกาแลคซี่แล้วโว้ยยยยย