mv ตัวนี้เป็นหนึ่งในที่สุดของ mv อีกหลายๆตัวที่กูชอบ ตอนที่ดูกูรู้สึกแปลกๆ ไม่กล้ากระพริบตา ดูแล้วยิ้ม ฟังแล้วมีความสุข ดูจบแล้วก็รู้สึก"อิ่ม"...ลองดูสิ ...

สำหรับกู กูว่ามันไม่น่าจะใช่คำคม...แต่มันน่าจะเป็นคำพูดที่กูรู้สึกประทับใจมากกว่า อาจจะดูธรรมดาๆสำหรับคนอื่น แต่สำหรับกูแล้ว ตอนที่กูฟังน้ำตามันท่วมหัวใจกูเลย...


"บอกรัก บอกลา"
ถึงมันจะไม่ใช่การได้รับการบอกรักครั้งแรกในชีวิตของกู แต่การได้รับการบอกรักครั้งนั้น มันทำให้กูจดจำ"เขา"คนที่บอก และจดจำประโยคที่มันบอกได้เสมอ นึกขึ้นมาทีไร กูอมยิ้มทุกที...
วันนึง เมื่อ 10 กว่าปีที่แล้ว วันนั้นเป็นวันที่กูเลือกที่จะบอกลามันเอง ความรักระหว่างกูกับมันคงไปกันไม่ได้ ด้วยเหตุผลทั้งของกูกับของมัน และระหว่างที่คบกันมันก็ไม่เคยที่จะบอกรักกูซักครั้ง นั่งคุยกันอยู่นาน จน.น..น...น วินาทีสุดท้าย มันพูดว่า...

"กูก็ไม่รู้ว่ามึงมีดีอะไร แต่ตั้งแต่เกิดมา กูไม่เคยรักใครเท่ามึงเลย"

พูดจบ มันก็เดินจากๆไป...
เป็นวันบอกรักและบอกลาที่กูไม่เคยลืม...


"ความหวัง พลังและกำลังใจ"
อันนี้ยิ่งเป็นประโยคที่โคตรธรรมดา แต่ตอนที่กูฟัง กูแม่งรู้สึกฮึกเหิม มีกำลังใจ รู้สึกว่าตัวเองมีพลัง...
ตอนนั้นกูทำงานอยู่ที่ A/X ARMANI EXCHANGE กูรับผิดชอบดูแล ladies section คู่กับป้าเปิ้ล รัตนาภรณ์ กูกับเค๊าไม่ค่อยจะญาติดีกันเท่าไหร่ เพราะวิธีการทำงานไม่ค่อยจะไปในทิศทางเดียวกัน ทั้งที่เป็นทีมเดียวกัน วันนึงกูยืนพับผ้าอยู่กับป้าเปิ้ล กูบอกกับป้าเปิ้ลเบาๆว่า "ป้าๆอนาคตผมอยากมีร้านเสื้อผ้าสวยๆแบบนี้จัง"(กูหมายถึง ARMANI EXCHANGE)ป้าแกหันมามองหน้ากูด้วยความจริงใจ อมยิ้มแล้วตอบกูว่า

"แกทำได้ ชั้นเชื่อ เพราะแกเก่ง"

พูดจบแกก็เดินจากกูไป...
ทุกครั้งที่กูทำอะไรใหม่ๆสำเร็จได้ดังที่กูตั้งใจ ป้าเปิ้ลจะเป็นอีกหนึ่งคนที่จะผุดขึ้นมาในความรู้สึกกูทุกครั้ง...


และสุดท้าย...
กูยกให้ประโยคนี้เป็นที่สุดของชีวิตกูเลย คนที่กูรักมากที่สุดในชีวิตเป็นคนพูด กูจดจำทั้งความรู้สึกและบรรยากาศ ในวันนั้นได้เป็นอย่างดีและจะจดจำไปชั่วชีวิตของกู...
ช่วงนึงของชีวิตกูมีปัญหา เวลาที่ปัญหามันรุมเร้ามากๆ มึงเคยมั๊ยที่อยากจะหยุดตั้งสติ และอยากจะเดินทางกลับไปหาบรรยากาศเก่าๆที่เคยมีความสุขตอนเด็กๆ วันนั้นกูเลือกที่จะเดินทางกลับบ้านย่าที่อ่างทอง อยากกลับไปหาย่า อยากกลับไปนอนดูท้องทุ่งนา อยากกลับไปดูวัดที่ย่าเคยจูงไปทำบุญตอนเด็ก อยากกลับไปดูทางลูกรังที่กูเคยเดินตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอย วันนั้นกูแบกความผิดหวัง หมดหวังและภาระที่หนักอึ้งกลับไปสู่บ้านกู กูลงจากมอเตอร์ไซด์รับจ้าง เปิดประตูรั้ว

"อามรหวัดดี" กูยิ้มแหยๆสวัสดีอาของกูที่ยืนอยู่ในครัวข้างบ้าน

"ย่าล่ะอา" กูถามต่อ

"อยู่ในบ้าน" อาตอบ

กูเดินต่อไปยังตัวบ้าน เปิดประตู เห็นย่ากูนั่งอยู่ตรงที่นอน กูยิ้มให้ย่าอย่างมีความสุข แต่ย่ากูก็ยังนั่งหน้านิ่ง(ย่ากูเป็นเสือยิ้มยาก)พอถึงตัวย่า กูทรุดตัวคุกเข่า กราบลงบนตักแล้วโอบเอวย่ากอดไว้ ประโยคแรกที่ย่าบอกทักทายกู...

"เหนื่อยมั๊ยลูก"

เท่านั้นล่ะ กูร้องไห้โฮสะอึกสะอื้นเลย ความรู้สึกตอนนั้น มันเหมือนกับว่า ในขณะที่กูคิดว่าชีวิตตัวเองล้มเหลว มืดมน สิ้นหวัง ไม่มีใคร แต่กูลืมนึกไปว่ากูยังมีคนข้างหลังที่ยังเฝ้ารอ ถึงแม้กูจะเดินกลับมาหาเค๊าอย่างสิ้นหวัง แต่เค๊าก็ยังห่วงกู และเฝ้ารอกูอยู่เสมอ แม้กูจะไม่มีอะไรติดไม้ติดมือกลับมาเลย...ก็ตาม...


จากนั้นมา เวลาที่กูมีโอกาสรักใครซักคน กูชอบที่จะถามเค๊าว่า "เหนื่อยมั๊ย" อยู่เสมอ ดูมันเป็นคำพูดธรรมดาๆใช่มั๊ยล่ะ แต่มันยิ่งใหญ่มากในใจกู เป็นคำที่ฟังแล้วรู้สึกดูอบอุ่น ดูห่วงใย ดูเอื้ออาทร กับคนที่เรารัก...ใครก็ตามที่เคยถูกกูถามว่า "เหนื่อยมั๊ย"...นั่นล่ะ บางทีมันก็เหมือนเป็นการบอกรักมึงในๆ มึงพึงสังวรได้เลย ว่า"กูรักมึง"เข้าแล้ว...